karpaty polskie (wig, 1934 r.)

Odzyskanie niepodległości przez Polskę postawiło przed wojskiem wyzwanie przygotowania aktualnych map dla nowego państwa. Po zaborcach odziedziczyliśmy bowiem 9 układów triangulacyjnych z ośmioma różnymi punktami odniesienia. Ujednoliceniem tego kartograficznego galimatiasu miał się zająć powołany w roku 1919 Wojskowy Instytut Geograficzny - WIG.

Rozpoczął on swą działalność od standaryzacji i aktualizacji map zaborczych (pruskich, rosyjskich i austro-węgierskich). Mapy te, wydawane w różnych skalach, służyły za podstawę map w skali 1:100 000. Do roku 1926 wydano w ten sposób mapy pokrywające 40 proc kraju. Od roku 1927 WIG przystąpił do sporządzania jednolitej sieci triangulacyjnej i wykonywania własnych oryginalnych arkuszy w sali 1:100 000, znanych jako typ drugi. Wydawane one były w manierze dwubarwnej (elementy topograficzne czarne, warstwice brązowe), w niektórych przypadkach poprzez nadruk dodawano dwa inne kolory. Od roku 1929 zaczął zaś ukazywać się tzw. typ trzeci - mapy wydawane były w wersji dwu- i czterobarwnej. W roku 1931 przystąpiono do publikacji wszystkich map w wersji czterobarwnej, znanej jako typ normalny. Uznawane one były w całej Europie za majstersztyk sztuki kartograficznej. Szef służb geograficznych armii francuskiej gen. Bellot na międzynarodowym kongresie topograficznym nie mógł wyjść z podziwu oglądając polskie mapy WIG-u: "Wasza mapa 1:100 000, pomimo swej małej skali mieści taką samą ilość szczegółów ja mapa w podziałkach wiele większych, wciąż pozostając czytelną" - stwierdził. Do roku 1939 udało się wydać wszystkie arkusze - wraz z obszarem Kresów Wschodnich było ich 482.

Schemat map